گیلان جان

دستون طالشی 

نویسنده: حسین اصدق پور هروی - پنجشنبه ۱٧ شهریور ،۱۳٩٠ 



دَستون گونه ای از شعر طولشی است که عموما در وزن مخصوص و ساختار دوبیتی سروده شده و همراه با حزین نرین نغمه های آوازی جهان خوانده می شود. این گونه از نظر محتوایی، حاوی درد ها و آلام، آرزو ها و حسرت ها و غم فراغ وغربت می شود!

نمونه ی زیر، از دستون های خودمه که در لهجه ی شاندرمن (یکی از لهجه های کادوسی) سروده شده:


شَنـار دْیْـنا دْرِه دِیلــگیـر اُبَیْــمَه

ستارونْ سوسو کُا دِه سیـر اُبَیْمـَه

خَشَه روزون دَوَردینه نـِوینـی؟

زْمْـستون بَـه زْمْـستون پیـر اُبَیْـمَه

 

 

یک غزل گیلکی: تقدیم به«کوچک جنگلی» 

نویسنده: حسین اصدق پور هروی - پنجشنبه ۱٧ شهریور ،۱۳٩٠ 
   

گُــــوخَانه مــی دیــلِ دُرون

غُرصــّه جِــه تْـرکْسَـن دَرِه

وَارش مــی دُو چومــانِ سَر 

نــم نـمـــهِ وارسَـــــن دَرِه

دیل، دیله ره دوخان- اوخان،

چُوم، چومَا گه سورخه روخان

بازکیـــه ویشــــانِ میَـان 

جِـــه نـــاجـه نـــــارِســن دره

از او قــدیم ای نـــالـه ای 

جـنـگلِ مِیْــنی گـفتی : «کو... ؟

کــو؟ کــو؟ کــو؟» آمُان دَرِه،

تــی دَرْدِه فَـــارِسَن دَرِه!

ای دونیــا آدمان بــوشُـود ،

اَشَان بَامُود...أوشان بوشود... !؟ 

« کـوکـو » بُـگــفته را(ه) دْوار،

کُـو رَه دْوارِسَــن دَرِه؟

آفتـاب أجـُور کیِ پَس دْکَت،

سُگـولهِ سیـنه خَس دْکَت !

گـورگی کِــی پاسبـان بویــُا...

تــرسِ جِه پَــرکْسَن دَرِه !

کی دَانــه فردا چِـی گیدی؟

«تـــو» پیـله مْردَا چـی گیدی؟

شـبْ چِه شبِـی چِــئِن دَره ، 

دَهْــــر چـــی کــارســن دَرِه

 هوشَان که ؛ تــی ســرَا وَابِـئـد ،

ألَان تـی سر قَسَم خورِید

دَانم تـــی نـــامَه وَاچیـــنیِد،

أجـــور کِـــی گـرد سن دَره!

هنوز تی پـــا صـــدا پیچه

جنــگله خـــالانه میَان!


امـّا تی یــادَه جه می دیل _


زمـــانه تــارســـن دَرِه!

.....................................................................................................

یک غزل طالشی: تقدیم به «کوچک جنگلی» 

نویسنده: حسین اصدق پور هروی - پنجشنبه ۱٧ شهریور ،۱۳٩٠ 

صَـبْر اومَـه أوری بُمــون صْبــا بْشْه 

شَـوی آفتـاوْ آکَـه، را کْتـا بْشْـه

وَری زانـو گِـتـَه، ذُونـی کْه چْه وا 

هِیهَ بَـرکـَه دْینــا خْشـکـَه را بْـشْـه

کولْ آگِـه تْفَـــنْگیِ راه وَرْگَـه دَرَ

مُوسْلـَه خـــونی بْنَه، شَنْبه را بشْه

نِویـنـی کِــلاکــَه بـــورانْ دَلَـکـَه

گیوَه لا دَکَشْ چمـوشِی لا بْـشْه

شَخْتَه شَو بَه، روکـَه چیلَه پَس بِیَرز 

بْدا وا دَیــْـوَرْه بَنــدیِ کُا بـشه

اَز نِـوام سَر گِـیتَه رْشتَه دُومْ مَگِـئر 

مْن کیمـَه پنـــاهْ بــَر خْـدا بْـشْه

ذُونم أشْتـَه سینَـه دَردَه خـومَه یـَه

بلـکم اِنـتَه، بْـطـْلَفی شَفـا بْـشْه

دَرَه مـی مَگِئرهْ دور نی « گیـلوون »

یـالـهَ دْینــا پَــستَه سَر کَفا بْشْه

چمهْ دیل وا نَه شَه وُ مَنَـده تـهْ نَن

اشتهْ رو کُا شَـرمم آ وِیدا بشـْه

هَرچِی اَز بوام بُمون تهْ شی دِه مَرز 

«خونَقا» اِمازدَه چِم بَه را(ه) بشه

پِـِرَسی وَرگـَه دَرَه، مْه ویر وَری؟

خـْتَه چوپونی سَری فِیدا بـْشـْه!

 

 

 

/ 0 نظر / 18 بازدید