جمعه هــا مــی رود _

ســراغ خودش ...

زیـــر نمنــاکـی اتــاق خودش

کـنــج یک عـــاشقـــانه ی روشن ؛

چـــار دیـــوار بــی چــراغ خودش

که ببیــند کنــار پنـجــره

بـــاز ... 

شــهـــر را _

در غــــروب یک آغــاز

مثل سیـــگـــار روشـن اش

روی میـــز ؛

، تکیـه داده _

به احتراق خودش!

وَ زنــی

همــچنـان لــب دیـــوار ،

مـهـربـان  و صبـــــور و بــــی آزار

صــورتش را به شیـشه چسبـانـده ،

پشـت قــابِ کلــیشه

غـاق ِ خودش!

شیــروانی

به ابر دل بستــه ست ...

وَ

زن از دست آسمان خستــه است

مرد _

از پشــــت شیـــشه مــی بـــارد!

، قــصد دارد؛

به اتفاق خودش –

آسـمــان را بیــــاورد بـه زمـیــن ،

کـــوچه را

نــــاودان گــریه کــند ،

آه...

چشمش بهانه گیر بدی ست،

از کـســــادِ دل و دمـــــاغ خــــودش !

پشت باران

به پشت بیشه ی خیس ،

خـاطرش مـانده در همیشه ی خیس

عکس اش افتاده_

روی شیشه ی خیس _

یاد غم های جفت و طاق خودش !

قــصــــد دارد

به کــــوه بــر گـــــردد ، 

از جهــان ســـــتوه

برگـــردد!

به هــوای تـــرانــه ای شـرجــــی _

از تـنـش ؛

آفــتـــاب داغ خــودش!...