این همون غزل داغه ست که حالا سرد شده و فکر کنم چند بیت مثنوی وسطش کاملش کردهلبخند بازم خواهش میکنم دوستان از نقد و نظر جدی دریغ نکنند.

نیــامــدی و دلــم پـشــت این قــــوافـی ماند

و روی میـــزم یک قـهـوه ی اضـــافی ماند

هــــزار جــــور سر حرف با تو وا کردم

سرم سه ســــاعت گـرم ِ خیـالـــــبافی مــاند

زمان گـــذشت،

            و تنهـــا درون فـنجـــانم

نگــــاه قــهـوه ای ِ سنـّـتی خــــرافـی مــاند

تکان به شانه ام افتـاد و

                         استکان از دست...

و تــــوی سیــــنه کمـاکان، تکان کـافی ماند

شکست و مردم این کافه صد گمان بردند

و کــــافـه سرگـــرم ِ کـــــالبـد شـکافی ماند

...

 و کافه را پج-پج ها به آسمان بردند

نه...

 کافه مشغول گیچ رفتن سرم است

نه من نمی چرخم و ...

           نه کافه محورم است...

شکر بریز که این کافه باز بارانی است

دچـــار همهمه‌ی شعـــرهای غلیانی است

شکر بریز... و بگذار زهرمار کنم

خیـال دارم بـا قهوه انتحار کنم

شکر بریـــز  اگـرچـــه  هنــــوز روی دلت

کنــــــار فنجـــانم چــــــنـد دانـه تــافی مـاند

###

شکـست بغـض من و  

             دُرد کهنه‌ام سرریخت

اگرچه در تو شــــراب غـــرور صـافی مـاند

 شکست و ذهـنیــت بـدگــــمان ِ این کـــوفه

دوبـــاره مشغـــول کــــالبـد شکـــافـی مـاند

« مرا به هیچ بدادی و من هنوز...»

                                      چه سود_

اگـر به روی دلـــم عـقـده ی تـــلافی مـاند؟