بازم سلام. مدتی بود که به روز نبودم. راستیاتش کلا آدم به روزی نیستم. اما فقط به خاطر این که این غزل هم دیگه برام کهنه شده و تعصبی نسبت بهش ندارم. میذارمش که دوستان ببینن و البته همیشه از خوندن نظرات انتقادی خوش حال می شم. 

بگـــذار  مجبــورم  کنـی   تــا  بـا   تو  بد بـاشم ؛

بگـــذار  بگــــذاری  بــدی را  هـم    بلـد بـــاشم!

یأجــوج  و مأجــوج ِ  نگـاهت  عاصی ام  کردند ؛

بگـــذار _ ذوالـقرنیـن من! _ آن سوی سـد باشم!

می خـواستم  با چــشــم هـایت عشـق را... تنها_

بـا ایـن شهـــود ِ  ســاده  در داد و ستـد  بــاشم ؛

اسنــــاد ِ داغی  را  که چشمــان تو  در جریان _

انـداخـت ،  ثــابت کــرد ؛   بـاید مـستـند بـاشم!؟

اشکی  که  در مجــــرای  قانونی ش  می لغزد،

بـُـغـضی که محکــوم است؛ در حبـس ابد بـاشم!

این روزها  هم   پیش هر کس یک رقم هستم؛

هــم  آرزو  دارم   کنـــارت  یک عـــدد بــاشم!

هرگز  نمی بــــوسم  لبی را  که  نمــی بوسد؛

صد بـاش  تــا جرات  کنم  پیـشت نـود بـاشم!

من امتحان کردم،  همــیشـه  دست آدم نیـست

بگـــذار  گــاهی  تکیه گــاه ِ  دست ِ رد بـاشم!

دیـــوار   نوعــی  ارتبــاط  ِ بیــن آدم هاست!

این را  شبــیه ِ مــوش هــا   بـاید  بلد بـاشم!؟

یا مـــوش هـای خانه ی همسـایه حــق دارند_

یـا  پـشــت ِ این دیــوار،  بــاید  تـا ابد  بـاشم!