ما بقـی را نـگـه نمـی دارم  

 مـن و ایـن گـریه هـــــا شبیــه هم ایم

 هـر دو خیسیــم ،

هـر دو تبـــداریم ،

هـر دو تا گــاه گاه متــهم ایم

ما

گنـاهـان کـوچـکی هستــــیم _

که

به نیّـــات خیـــر

زاده شـدیم

اتفاقـــــات حولنـــــاکی

کــــه_

به مــرور زمــــتانه ســـاده شدیم

گریـــه ها

ســــاده پیـش می آیند!

مثل مردی که زیــر باران است!

 به کـسی

دسـت می دهـــد

گریـه

کـه رفیــق قــدیـــمی آن است

گریه

اندوه منقبض شده ای ست

که

به مَیعان رسیده

از تب و تاب!

اشتـیــاقی

به در جـه ی شبــنم ،

در میــــان مجــــــاری و اعصــــاب

مـن؛

رفــیــــق قدیـــمی گریــه ،

یا همان مــــرد زیـــــر بــارانــم

 حـــدس هــای تو

مـــال چشم خودت !؟

قــلب دارم میــان  دســـتانم

قلب دارم میان دستانم ،

چیــز سختی

که تــوی سیــنه ی توست!؟

از نگـاهم

نگفته باید خــواند ،

غزلــی را که در زمیـــنه ی توست

و همیـــــن است

معنـــی گریـــه ،

رُل چشمــــان خیس را بلـدم!

پای چشمــــان توســت

اشک من ،

معنی «پانویــس» را .....

آدم ـ

پــانویــس تو

بــاشد و نکند؟

گریه در آستیــن ات است انـگــار!

من که سیـر از نگـاه تـــو

نشدم ،

دسـت از چشم های  من بردار!؟

«حیماهروی»